“Sinds we David hebben leren praten is hij meer betrokken bij Bijbels onderwijs. Dat is winst”


Alsof je tegen een muur praat, zo ervaarde Marleen Katgert (31) soms de Bijbelvertelling aan kinderen met een beperking. Na een ingrijpende gebeurtenis zal ze dit nooit meer durven zeggen. Dat verhaal is inderdaad om stil van te worden.


Het was een aantal jaar geleden dat ze een deelnemer van laag niveau in de groep had. Ze kon niet praten. Maar ze straalde van oor tot oor wanneer er uit de Bijbel werd verteld. Ook was ze blij wanneer er psalmen werden gezongen. “Psalm 81:12 was duidelijk haar psalm,” vertelt Marleen, activiteitenbegeleidster bij Adullam, op Kinderdagcentrum De Klimop in Zwolle.
“Deze deelnemer is op jonge leeftijd overleden. Van haar omgeving hoorden we, dat er hoop was voor haar. Voor mij was dit een les dat je nooit zelf moet oordelen over het nut van Bijbels onderwijs aan gehandicapten. Wij brengen het tot het oor. En het is onze wens dat de HEERE het aan het hart brengt. Ik voel me daar soms in tekort schieten. Dan denk ik: besef ik wel hoeveel verantwoordelijkheid ik heb?”

Blij zijn met kleine dingen

Marleen is eerst verantwoordelijke begeleidster (evb’er) van David Bakker (4), een jongen met het syndroom van Down die op 2-jarige leeftijd bij haar kwam. Praten kon hij toen niet. Samen met een logopedist is ze erin geslaagd om David nu over een behoorlijke woordenschat te laten beschikken.
“Ik heb geleerd om blij te zijn met kleine dingen die je terug krijgt uit Bijbels onderwijs. David weet bijvoorbeeld dat de boot die Noach bouwde een ark is. Dat is heel bijzonder. Sinds David kan praten is hij meer betrokken bij het Bijbels onderwijs. Dat is de grootste winst.”
Al sinds haar vijftiende jaar weet Marleen dat ze de gehandicaptenzorg in wil. Nog steeds vindt ze het “geweldig”. Marleen had ook bij een seculiere instelling kunnen gaan werken, maar toch wilde ze dat niet.
“Ik vind het mooi om kinderen uit de Bijbel te vertellen. Dat ik hen kan opdragen in het gebed. En ook al kunnen ze zelf niet om een nieuw hart vragen, dan is het al bijzonder als ze een zin in het gebed kunnen afmaken.”

"Wanneer kinderen zich veilig voelen kunnen ze veel leren"

Onvoorwaardelijke ondersteuning en nabijheid

Wat Marleen een uitdaging vindt, is om deze kinderen dingen te leren. Ze weet zeker dat dat mogelijk is. “Wanneer ik de 2-jarige David met zijn rugzakje in de bus zag zitten, dan dacht ik wel eens: wat jong om bij je moeder weg te gaan. Maar hij kon niet lopen. Zijn fijne motoriek liep achter en hij maakte alleen een bepaald geluidje. Aan mij dus de uitdaging om hem dit allemaal aan te leren,” vertelt Marleen.
En dat David veel te leren valt, dat was haar al snel duidelijk. David is een rustig ventje dat graag dingen verkent. Hij is pienter en doet zijn opdrachten netjes en secuur. Samen met een fysiotherapeut heeft Marleen David leren lopen en is zowel zijn grove als zijn fijne motoriek verbeterd. Hij maakt puzzels en rijgt kettingen.
“Uiteraard kun je kinderen alleen dingen leren, als je onvoorwaardelijke ondersteuning en nabijheid biedt. Die basis moet eerst gelegd worden. Dan voelen kinderen zich veilig en kunnen ze verder ontwikkelen.”
 

Uitdagend en divers

Complex vindt Marleen deze zorg niet. “David heeft geen moeilijk gedrag. Ik geloof dat er voor David een plek is in het regulier onderwijs. Daar zijn we hem nu op aan het voorbereiden. Dat vind ik uitdagend en mooi: Kijken wat voor het kind het beste is. Om daar samen naar toe te werken.”
“Divers is de gehandicaptenzorg ook. Deze kinderen kunnen zich nog op zoveel terreinen ontwikkelen! Op donderdag komt de logopedist om de spraak te stimuleren, dan doen we mondmotoriekoefeningen. Op andere momenten knutselen we. Ik zou tegen iedereen zeggen die twijfelt over een baan in de gehandicaptenzorg: Oordeel niet te snel. Kom eens meelopen. En kijk of het je hart raakt. Ik houd van deze kinderen. Ik heb ze lief. Voor mij is dit de beste werkplek.”
 
"Elke dag kijk ik ernaar uit om te gaan werken!"